W dn. 20 maja 2010 roku odszedł od nas na Wieczną Wartę
Nasz Przyjaciel prof. dr hab. Tadeusz Gołębiewski ps. "Sosna"

   I Zastępca Prezesa Zarządu Okręgu Warszawa-Powiat Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, prof. zw. dr hab. inż. w zakresie biotechnologii.

   Wychowanek Korpusu Kadetów nr 1 Marszałka Józefa Piłsudskiego we Lwowie w latch 1935-1939. Od lutego 1942 r. żołnierz I Rejonu Marianowo-Brzozów VII Obwodu "Obroża" OW AK. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty im. gen. Władysława Sikorskiego w stopniu kpr. pchor. z I lokatą.

   Udział w akcji odbioru zrzutu broni. W sierpniu 1944 r. w Powstaniu w Legionowie, a we wrześniu, po przeprawie przez Wisłę z bat. por. "Znicza", w Puszczy Kampinoskiej do bitwy pod Jaktorowem w dn. 29 września 1944 roku.

   Redaktor i współtwórca niniejszej witryny internetowej.

PROF. ZW. DR HAB. TADEUSZ GOŁĘBIEWSKI
Kapral podchorąży AK "Sosna", "Perła" / kapitan WP
Powstaniec Warszawski
Honorowy Prezes Okręgu Warszawa-Powiat ŚZŻAK

     Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą...
     Zostaną po nich buty i telefon głuchy - to słowa poety księdza Jana Twardowskiego.

     Po profesorze Tadeuszu Gołębiewskim, nieodżałowanym Prezesie, nie pozostał głuchy telefon, pozostały żywe wspomnienia, żywa pamięć w naszych sercach. Jego nazwisko widnieje w Zeszytach Historycznych "Na przedpolu Warszawy", których był redaktorem naczelnym, w wielu książkach wspomnieniowych, monografiach Rejonów VII Obwodu "Obroża", w Wielkiej Ilustrowanej Encyklopedii Powstania Warszawskiego, w Internecie. Nie podobna wymienić w ilu książkach naukowych, w ilu indeksach studenckich, dyplomach magisterskich, doktoranckich...

     Pozostały tablice pamięci, pomniki, wzniesione z jego inspiracji na terenie przedwojennego powiatu warszawskiego, który w czasie okupacji niemieckiej stanowił teren działania VII Obwodu Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej "Obroża".

     Tadeusz Gołębiewski, syn Władysława i Wincentyny z Chmielewskich, urodził się 24 lutego 1923 roku w Poznaniu. W 1933 roku rodzina pp. Gołębiewskich osiadła w Legionowie. Tu młody Tadeusz uczęszczał do Szkoły Powszechnej nr 1, wstąpił do harcerstwa, pełnił funkcję przybocznego. We wrześniu 1935 roku miał honor zostać kadetem Korpusu Kadetów marszałka J. Piłsudskiego we Lwowie.

     Wybuch II wojny światowej zastał kadeta Tadeusza Gołębiewskiego w Legionowie. W czasie okupacji niemieckiej podjął pracę w Spółdzielni Rolniczo-Handlowej w Legionowie, uzyskał arbeitskartę, która uchroniła go przed wywiezieniem na przymusowe roboty do Niemiec. W połowie 1942 roku, po zaprzysiężeniu w miejscowej konspiracji, przyjął pseudonim "Sosna". Został skierowany do konspiracyjnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty im. Gen. Wł. Sikorskiego w Legionowie, którą ukończył z wynikiem celującym, z I lokatą. W stopniu kaprala podchorążego objął dowództwo 704 plutonu 2 kompanii I batalionu w Legionowie - w konspiracyjnym I Rejonie "Marianowo-Brzozów". Uczestniczył w akcji transportu broni zrzutowej z Izabelina; przeżył śmierć swych przyjaciół, bohaterskich podchorążych, którzy zginęli, ale uratowali transport bezcennej broni.

     Jednocześnie z pracą w Spółdzielni i wykonywaniem poruczonych zadań w konspiracji kontynuował naukę w tajnym Liceum im. Stanisława Staszica w Warszawie. W czerwcu 1944 roku zdał egzaminy maturalne.

     W czasie Powstania Warszawskiego 1944 walczył na terenie Legionowa, później po brawurowym przeprawieniu się przez Wisłę w składzie batalionu por. Szymkiewicza "Znicza" uczestniczył w walkach Grupy Kampinos AK na terenie Puszczy Kampinoskiej, był dowódcą plutonu. Z krwawej bitwy pod Jaktorowem 29 września 1944 wyprowadził 10 żołnierzy swego plutonu bez zadraśnięcia. Ukrywał się, pracował fizycznie.

     Po wojnie ukończył Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Był przez wiele lat dyrektorem Instytutu Biotechnologii Przemysłu Rolno-Spożywczego w Warszawie.

     Po powstaniu Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej pełnił przez blisko 20 lat funkcję I wiceprezesa Okręgu Warszawa-Powiat ŚZŻAK i członka Zarządu Głównego tego Związku. 15 maja 2009 roku na Zjeździe Delegatów Okręgu otrzymał godność Honorowego Prezesa Okręgu Warszawa-Powiat ŚZŻAK.

     Kpt. Tadeusz Gołębiewski odszedł na Wieczną Wartę 20 maja 2010 roku. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 27 maja w Legionowie. W kościele garnizonowym przy ul. Marszałka J. Piłsudskiego została odprawiona Msza Święta w intencji Zmarłego. Uczestniczyło w niej 10 pocztów sztandarowych, wśród nich Związku Powstańców Warszawskich, "Obroży", "Kampinosu", sztandar Koła nr 1 ŚZŻAK Legionowo, sztandar miejscowego Oddziału Stowarzyszenia Szarych Szeregów, Szkoły im. VII Obwodu "Obroży". W ostatniej drodze, z asystą oddziału Wojska Polskiego, towarzyszyli Zmarłemu przyjaciele i towarzysze broni ze Środowisk "Obroży" i "Kampinosu".

     Były wzruszające przemówienia pożegnalne na miejscowym cmentarzu wygłoszone przez prezydenta miasta Legionowo Romana Smogorzewskiego, przyjaciół kombatantów, dyrektora Instytutu Biotechnologii Przemysłu Rolno-Spożywczego w Warszawie prof. dr. hab. Romana Grzybowskiego.

     Urna z prochami kpt. Tadeusza Gołębiewskiego została złożona w rodzinnym grobie. Rozległ się salut wojskowy, pochyliły się sztandary... Wieńce i wiązanki kwiatów pokryły płytę pomnika.

     Kapitan WP prof. dr hab. Tadeusz Gołębiewski, nasz serdeczny Przyjaciel, Druh i Towarzysz Broni miał piękny życiorys, piękną kartę naukowego i kombatanckiego działania. To Człowiek-historia!

     Kapral podchorąży AK "Sosna" miał też drugi konspiracyjny pseudonim: "Perła", jakże charakterystyczny! Był w istocie prawdziwą perłą wtedy w konspiracji i walce, a po wojnie w działalności naukowej zawodowej, potem kombatanckiej.

Uroczysta promocja absolwentów II turnusu SPRP im. Gen. Wł. Sikorskiego, 13 czerwca 1943 r. Od lewej, od góry: por. Edward Dietrich "Edward II", mjr Roman Kłoczkowski "Grosz", ppor. Jerzy Dudziec "Puchała", podchorążowie: Andrzej Paszkowski "Dzik", Tadeusz Gołębiewski "Sosna", Leszek Stankiewicz "Blondyn", Stanisław Piotrowski "Mars"; rząd środkowy: Ryszard Zarzycki "Janek", Zdzisław Kowalewski "Staś", Konstanty Frydrychowicz "Sęp", Apolinary Goliasz "Kula", Jerzy Dąbrowski "Lato"; rząd dolny: Jan Mazur "Brzoza", Stefan Majewski "Warta", Jan Dobrowolski "Bug", Leszek Wnęk "Orzeł I", Stanisław Górny "Dół", Franciszek Znój-Znojewski "Icek" - ze zbiorów E. Dietricha

     Tu m.in. na tym cmentarzu legionowskim, jak wspominał w opublikowanej relacji pt. "Osobiste wspomnienia z Podchorążówki w I Rejonie "Marianowo", przechodził jako elew SPRP nocne ćwiczenia wojskowe. W stojącym na widecie młodemu podchorążemu nieraz zabiło mocniej serce od nagłego pobrzęku blaszanych wieńców na grobach. W nocy z 13 na 14 czerwca 1943 roku w Chotomowie w przestronnej willi rodziców kpr. pchor. Jerzego Dąbrowskiego "Lato" młodzi i szczęśliwi panowie podchorążowie przeżywali swój pierwszy w życiu całonocny bal z okazji ukończenia Podchorążówki. Zaledwie 4 dni później, 17 czerwca, uczestniczyli w słynnej akcji przerzutu alianckiej broni ukrytej w torfowiskach pod Izabelinem. W walce zbrojnej z wrogiem, do której doszło pod Stanisławowem, zginęli bohaterską śmiercią podchorążowie: Mieczysław Stępnowski "Alfa", Stanisław Felicki "Skiba". Z grupy osłaniającej ten transport broni wpadli w ręce Niemców kolejni podchorążowie: Stefan Majewski "Warta", Andrzej Zbierzchowski "Zerwikaptur - obaj z Jabłonny, oraz Jerzy Dąbrowski "Lato" z Chotomowa. "Zerwikaptur" został w porę wykupiony za pieniądze i złoto zebrane przez rodzinę. Podchorążowie "Lato" i "Warta" po pięciodniowych przesłuchaniach z właściwym Niemcom okrucieństwem zostali zamordowani. Tajemnic konspiracji nie ujawnili.

     Kpr. pchor. "Sosna" po latach opisał przebieg akcji przerzutu broni w Zeszytach Historycznych "Na przedpolu Warszawy", utrwalił pamięć o bohaterskiej śmierci podchorążych w obszernej relacji pt. "Mieczysław Stępnowski "Alfa", Stanisław Felicki "Skiba" pierwsi Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w "Obroży". Opublikowana też została relacja odtworzona na podstawie zeznań świadków: "Jerzy Dąbrowski "Lato", Stefan Majewski "Warta" Kawalerowie Krzyża Walecznych" (autor Pola Cudna-Kowalska).

     Tadeusz Gołębiewski był współtwórcą Środowiska "Obroży". Niestrudzenie utrwalał wiedzę o konspiracji i walce na przedpolu Warszawy. Był twórcą witryny internetowej "Obroży" i "Grupy Kampinos" AK, inspiratorem powołania Zespołów Ochrony Pamięci AK w Kołach "Obroży".

     Honorem i zaszczytem było być w przyjaźni i współdziałać z profesorem Tadeuszem Gołębiewskim.

     Tadeusz Gołębiewski był wspaniałym człowiekiem o nienagannych manierach, niezwykle taktowny, otwarty, przyjazny, szczery, a jednocześnie skromny i kryształowo czysty! Był świetnym organizatorem naszych kombatanckich przedsięwzięć, perfekcyjny. Był naszym życiowym wzorcem, monumentem, na którym się opieraliśmy, inspiratorem i realizatorem nakreślonych planów kombatanckiej działalności.

     Miałam honor i zaszczyt z bólem w sercu pożegnać Prezesa Tadeusza w imieniu - tak się złożyło - Zarządu Głównego ŚZŻAK, także w imieniu Zarządu Okręgu Warszawa-Powiat ŚZŻAK i prezesa Okręgu Janusza Orsika, jak również w imieniu i z upoważnienia Zarządu Głównego Związku Powstańców Warszawskich.

     Prezes Tadeusz był żarliwym patriotą. Jego działalność została dostrzeżona i uhonorowana. Mianowany został na stopień kapitana, odznaczony wysokimi odznaczeniami.

     Kawaler Krzyża Komandorskiego, Krzyża Oficerskiego i Kawalerskiego OOP, Krzyża Armii Krajowej, Warszawskiego Krzyża Powstańczego, Krzyża Partyzanckiego, wyróżniony wieloma innymi odznaczeniami i odznakami, wśród nich Złotą Odznaką za zasługi dla ŚZŻAK.

     Spoczywaj w spokoju Prezesie, Druhu i Przyjacielu Tadeuszu. Przyrzekamy, iż zgodnie z Twoją wolą i rozkazaniem będziemy trwać na posterunku, dopóki się da!

     Z RODZINĄ ZMARŁEGO Prezesa Tadeusza łączymy się w bólu, składamy na ręce żony Krystyny, córki Marii i brata Janusza wyrazy głębokiego współczucia.

Pola Cudna-Kowalska