Partyzanckie bytowanie

     Od pierwszych dni sierpnia mówiło się o Puszczy Kampinoskiej, że stanowi "Niepodległą Rzeczpospolitą Kampinoską", gdyż był to teren całkowicie wolny od okupanta. Ludność zamieszkująca te tereny traktowała partyzantów "Grupy Kampinos" jak własną rodzinę. Chętnie udzielano kwater w domach i stodołach.

     Pozostawał jednak do rozwiązania niełatwy problem wyżywienia zgrupowania. Ponad 2 tys. ludzi, ok. 700 koni wymagało stałej dostawy dużych ilości, przede wszystkim zboża, ziemniaków, mięsa, a dla koni siana.

     Wspierano również zaopatrzeniem w żywność szpital polowy w  Laskach.

     Zadanie to spełniało kwatermistrzostwo "Grupy Kampinos", którym kierował kpt. Wojciech Dwornicki "Wojtek", z zastępcą ppor. Aleksandrem Wolskim "Jastrzębiem".

     Przyjęto zasadę nieprzeprowadzania darmowych rekwizycji, a w  przypadkach koniecznych stosowano odpłatność. Jednak ludność miejscowa i okoliczna, często z własnej woli, nieodpłatnie dostarczała znaczne ilości produktów żywnościowych.

     Stałymi dostawcami nieodpłatnie żywności były m.in. majątki ziemskie rodzin Makulskich, Mikulskich, Czerwińskich i  Brzózków z terenu Dąbrowy Leśnej i Łomianek, jak również majątki Lipków, Zielonka, Strzykuły, Kręcki i  Bronisze.

     W  Łomiankach, Mościskach, Młocinach, Radiowie, Laskach i  innych okolicznych wsiach, żołnierze WSOP organizowali zbiórkę i dostawę do puszczy dobrowolnych darów.

     Jeszcze przed Powstaniem, kpt. "Wojtek" uzgodnił z prywatnymi młynami w okolicy możliwość przemiału dostarczanego zboża. Dokonywały tego m.in. młyny rodziny Lipertów z  Ożarowa i Lorenca z Pruszkowa. Zapewniło to zgrupowaniu stałe i wystarczające zaopatrzenie w chleb.

     Podstawowym źródłem zaopatrzenia były jednak produkty żywnościowe zdobywane bezpośrednio na nieprzyjacielu i z magazynów organizowanych przez Niemców.

     W  sierpniu, kiedy Niemcy nie byli jeszcze świadomi obecności partyzantów w puszczy, często próbowali tędy transportować własne zaopatrzenie ( w tym stada bydła ), co stawało się stosunkowo łatwą zdobyczą i skutecznie wspierało zaopatrzenie zgrupowania.

     Później jednak musiano organizować dalsze wypady. Do ważniejszych należy zaliczyć uderzenie na dwór Pilaszków, zamieniony przez Niemców na Liegenschaft, gdzie w dniu 8 września, kompania por. "Lawy", III  szwadron kawalerii i pluton ckm ppor. "Olszy", dowodzone przez por. "Wyrwę", zdobyły 254 krowy i wozy z  zaopatrzeniem.

     Rekwirowano też produkty żywnościowe, przydzielane przez Niemców legalnie działającym spółdzielniom. Nie budziło to  niczyjego sprzeciwu, gdyż towary te traktowano jako niemieckie, a pokwitowanie wydane przez "Grupę Kampinos" było wystarczającym dowodem chroniącym pracowników spółdzielni przed niemieckimi represjami.

     Ciekawą inicjatywą kilku oficerów były wypady, zdobycznym motocyklem niemieckim i w mundurach niemieckiej żandarmerii, na szosę Zaborów - Leszno, gdzie "lizakiem" zatrzymywano niemieckie samochody przewożące towary i po sterroryzowaniu załogi, kierowano je do puszczy. Zdobyto w ten sposób wiele cennego zaopatrzenia. W wypadach tych uczestniczyli, m.inn. por. Jan Dąbrowski "Jan", por.  "Lawa", por. "Wyrwa", mjr Bronisław Lewkowicz "Kurs" oraz "Kret", który w tych akcjach był szczególnie przydatny, gdyż znał wyjątkowo dobrze język niemiecki.

     W ramach kwatermistrzostwa działał również, kierowany przez Lucynę Dwornicką "Paproć", zakład krawiecki, gdzie m. in. z płótna spadochronowego szyto bieliznę dla żołnierzy i szpitali oraz biało - czerwone opaski.

     Opiekę lekarską "Grupy Kampinos", poza opisanym już szpitalem w  Zakładzie Niewidomych w Laskach, pełniły następujące placówki:

• szpital polowy w Krogulcu, kierowany przez dr  Antoniego Banisa "Kleszczyka",
  
  
• polowe szpitale odwodowe w Kuszczewie i Gawartowej Woli, kierowane przez dr Zdzisława Askamasa "Jana Dąbrowskiego", "Dęba",
  
  
• punkt sanitarny dla lżej rannych w Dąbrowie Leśnej, prowadzony przez dr Longinusa Pajewskiego "Adama".