Wojskowa Służba Kobiet

     Organizację służb łączności w III Rejonie przedstawiła w swojej realcji H. Balwińska "Lusia".

     Na terenie Rembertowa kobiety wcześniej przystąpiły do pracy konspiracyjnej. Różne zespoły organizacyjne powstały już w 1939 r. Za prawidłowe działanie służby łączności w III Rejonie był początkowo odpowiedzialny adiutant rejonu, por. Wiktor Macke "Kruk". Od 1942 r., zgodnie z rozkazem nr 59 Komendanta Sił Zbrojnych w  Kraju, sprawy związane z organizacją sieci łączności konspiracyjnej na wszystkich szczeblach sztabów i  dowództw rejonu objęła WSK. Przy sztabie WSK stworzono odpowiedni referat, którego kierowniczka organizowała sieć służby łączności dla sztabu i dowództwa całego rejonu. Do służby kurierskiej wybierano kobiety o  wysokich walorach moralnych i intelektualnych, szczególnie starannie dobierano kurierki utrzymujące łączność z dowództwem w Warszawie. Wiele zależało od ich przytomności umysłu, inicjatywy, szybkiego refleksu i  wrodzonego sprytu.

Organizacja służby łączności WSK w  III Rejonie w latach 1941 - 1944

     W skład kompanii "Wnuków Warszawy", która powstała i działała na terenie III Rejonu "Dęby", wchodziły 3 drużyny kobiece, a mianowicie: łączniczek, sanitariuszek i opiekunek.

     Skład osobowy drużyny łączności: Helena Balwińska "Lusia" - dowódca, Maria Poniatowska "Marychna" - zastępca oraz  Stanisława Kwiatkowska "Stasia", Irena Jakuboze "Irka", Danuta Pecyńska "Danka", "Wanda" (poległa na Mokotowie w  czasie Powstania), "Magda" (przeszła do oddziałów leśnych), "Zula", Maria Sztompka "Myszka", Małgorzata Janecka-Gregorkiewicz "Margerita" (ranna we wrześniu 1944 r. w drodze do miejsca przeprawy przez Wisłę na stronę warszawską, straciła nogę). Wszystkie te kobiety to maturzystki lub studentki. Sześć pierwszych ukończyło przeszkolenie wojskowe oparte na programie Szkoły Podchorążych Piechoty.